Er zijn momenten in het leven die je nooit vergeet. Momenten waarvan bijna iedereen nog precies weet waar hij was toen het nieuws kwam. 24 maart 2016 was zo’n dag.
Johan was al een tijd ziek, maar toch kwam zijn overlijden voor velen als een schok. Vandaag is het precies 10 jaar geleden. 10 jaar waarin we geen nieuwe herinneringen meer hebben gemaakt, maar waarin hij nog elke dag voelbaar aanwezig is.
Want hoe ga je verder zonder iemand die zo’n grote rol speelde bij de Cruyff Foundation? Zonder zijn energie, zijn ideeën en zijn scherpe blik? Het voelde onwerkelijk dat hij niet meer zomaar even het kantoor binnen kwam lopen. Dat het stil bleef aan de keukentafel waar ooit het idee voor de Cruyff Courts ontstond. Zijn aanwezigheid bij onze sportprojecten voor kinderen met een handicap. Juist op die momenten realiseerden we ons hoe bijzonder hij was.
En toch gebeurde er iets bijzonders. Mensen stonden op. Mensen gingen door. Samen besloten we voort te zetten wat hij begon.
Nog altijd vragen we ons af: wat zou Johan gedaan hebben? Zijn manier van denken, zijn eenvoud en zijn overtuiging nemen we elke dag met ons mee. Zoals Jordi het zo mooi zei: “Voetbal was zijn leven, de foundation zijn hart.” Dat is precies hoe wij het ook voelen.
In de afgelopen 10 jaar heeft de Cruyff Foundation ongelooflijk veel bereikt. Wat hadden we dat graag met hem gedeeld. Tegelijk voelt het soms alsof hij nog steeds een beetje meekijkt. Op precies de juiste momenten. Als er een hele week regen wordt voorspeld voor een Open Dag en nét als de kinderen het Olympisch Stadion binnenkomen breekt de zon door. Tja, toeval is logisch.
.
Lieve Johan, elke dag horen we verhalen van mensen die vertellen wat jij voor hen hebt betekend. Je had oog voor iedereen. Of het nu een directeur was of een stagiair, iedereen kreeg jouw aandacht.
Samen met jouw familie, onze ambassadeurs, vrijwilligers en partners gaan we door. Met dezelfde passie, dezelfde overtuiging en altijd met de kinderen voorop.
We continue what you started.
